Abymożna było przedstawić pojawienie się człowieka na naszych terenach, należy przedstawić choćby ogólny szkic panujących wtedy warunków klimatycznych.Tym bardziej, że okres ten dotyczy przecież nie krótkiego okresu, lecz około pół miliona lat.
Czasza lądolodów, pod którą w różnych odstępach czasu znajdowały się rozległe obszary, powodowała zmiany klimatyczne decydujące o faunie i florze na terenach wolnych od zlodowaceń. Świat zwierzęcy poznajemy z zabytków sztuki paleolitycznej, która pozostawiła rysunki renów, wołów piżmowych, mamutów, nosorożców włochatych. Te zwierzęta tundry wędrowały z północy na południe w miarę nasuwania się lądolodu ze Skandynawii. Koniec epoki lodowej równoczesny jest z kresem istnienia różnych gatunków zwierząt. Ociepleniu klimatu towarzyszyły migracje gatunków zimnolubnych. Niektóre jak mamuty - wymarły, inne jak woły piżmowe czy reny - przetrwały do czasów dzisiejszych. Bez względu na to, czy były to wędrówki z póludnia na północ, czy odwrotnie - wraz ze stadami, a właściwie za nimi, przemieszczały się grupy koczowniczych grup ludzi pierwotnych.
Na ziemie polskie pierwsze ich grupy dotarły około 200 tysięcy lat przed naszą erą. Znali oni zastosowanie ognia i umieli zdobywać pokarm mięsny.
Okres od ok. 38 500 do 8000 lat p.n.e. zwany młodszym paleolitem charakteryzuje się pojawienie się w miejsce człowieka neandertalskiego nowego gatunku, który prawie nie różnił się od człowieka współczesnego. Technika krzemieniarska osiągnęła w tym czasie wysoki poziom. Wyrabiano kościane miotacze do lekkich oszczepów, groty dużych strzał i harpuny. Kościany sprzęt rybacki zaczął odgrywać poważniejszą rolę. Na obszarach pozbawionych naturalnych schronień w postaci jaskiń (jakie były w Niemczech, Francji), powstawać zaczęły siedziby na otwartych przestrzeniach, składające się z chat, jurt, szałasów, ziemianek.
W okresie ostatniego zlodowacenia (lata ok 17 tys. - 8,5 tys. p.n.e.) lekkie oszczepy, strzały wyrzucane ze specjalnych miotaczy i łuki wskazują na postępującą wśród grup ludzkich specjalizację zajęć. Wolno przypuszczać, że łowiectwem zajmowali się młodzi mężczyźni korzystając z broni i narzędzi wytwarzanych przez starych. Kobiety trudniły się zbieractwem, przygotowywaniem odzieży i innymi zajęciami domowymi.
Świat zwierzęcy poznajemy z zabytków sztuki paleolitycznej, która pozostawiła rysunki renów, wołów piżmowych, mamutów, nosorożców włochatych. Te zwierzęta tundry wędrowały z północy na południe w miarę nasuwania się lądolodu ze Skandynawii. Koniec epoki lodowej równoczesny jest z kresem istnienia różnych gatunków zwierząt. Ociepleniu klimatu towarzyszyły migracje gatunków zimnolubnych. Niektóre jak mamuty - wymarły, inne jak woły piżmowe czy reny - przetrwały do czasów dzisiejszych. Bez względu na to, czy były to wędrówki z póludnia na północ, czy odwrotnie - wraz ze stadami, a właściwie za nimi, przemieszczały się grupy koczowniczych grup ludzi pierwotnych.
